Shardul & Harshad - मित्र असेच असतात…
मित्र असेच असतात…
कुठल्यातरी वळणावर भेटतात,
दोन क्षणांच्या ओळखीला
वर्षांच्या आठवणी देऊन जातात;
गप्पांच्या त्या छोट्याशा वाटेवर
कधी मनाची दारं उघडतात,
आणि नकळत
आपल्या जगण्याचा अर्थच बदलून जातात.
शार्दुलने एक गोष्ट शिकवली—
जगायचं तर मनसोक्त जगायचं;
उद्याच्या चिंतेत आज न हरवता,
आजचं आयुष्य आजच जगायचं.
हसताना मनापासून हसायचं,
जगताना मनापासून जगायचं;
कितीही गोंधळ भोवती असला,
तरी आपलं आकाश स्वतःच रंगवायचं.
कधी कधी वाटतं—
इतकं मोकळं कसं जगतो हा?
पण मग जाणवतं,
कदाचित त्याला कळलंय आधीच—
एक दिवस सगळं मागे सोडून जायचं,
तेव्हा कुणाला सांगायलाही वेळ मिळणार नाही;
म्हणून आजचा प्रत्येक क्षण
अर्धवट ठेवायचा नाही.
शार्दुलने शिकवलं—
आयुष्याची लांबी नाही,
त्यात भरलेले क्षण मोजायचे;
श्वास किती उरले हे नाही,
तर प्रत्येक श्वासात
किती मनापासून जगलो ते पाहायचं.
आणि मग हर्षद…
खूप काही बोलायचं असतं,
पण वेळच हातातून निसटत जातो;
वेळ मिळाला तरी
कुठून सुरुवात करावी,
आणि कुठे शेवट करावा—
हा प्रश्नच उरतो.
कितीतरी गप्पा मनात थांबलेल्या,
कितीतरी किस्से अजून सांगायचे;
पण आयुष्याच्या या घाईगर्दीत
ते निवांत दिवसच कुठे उरायचे?
गोंगाट, कामं, tension,
प्रत्येक दिवसाची नवी धाव;
“नंतर बोलू,” म्हणता म्हणता
नंतरचाच दिवस होतो दूर कुठेतरी.
पण कितीही वादळ आलं,
कितीही दिवस कठीण गेले,
हर्षदचं एक वाक्य
सगळ्या गोंधळावर शांतपणे येऊन बसतं—
“मी खुश आहे…
जे झालं, ते होणारच होतं;
आता मी पुढे गेलोय,
ते सगळं मागे सोडलंय.”
किती साधे शब्द…
पण किती मोठं जगणं त्यात;
भूतकाळाला दोष न देता,
उद्याच्या वाटेकडे पाहण्याची ताकद त्यात.
एकाने शिकवलं—
आज मनसोक्त जगायचं;
दुसऱ्याने शिकवलं—
कालचं मागे ठेवून पुढे जायचं.
आणि कदाचित मैत्रीने
या दोन्ही गोष्टी एकत्र शिकवल्या—
ज्यांच्यासोबत मनापासून हसलो,
त्यांना मनात जपायचं;
आणि जे क्षण हातात आहेत,
ते उद्यावर ढकलायचे नाहीत.
कारण आयुष्य शेवटी
मोठ्या गोष्टींची कहाणी नसते…
ते असतं काही माणसं,
काही गप्पा,
काही अर्धवट भेटी,
आणि काही असे क्षण—
ज्यांची किंमत
ते निघून गेल्यावर कळते.
म्हणून मित्र असेच असतात…
ते आयुष्यभर सोबत असतीलच असं नाही;
पण त्यांनी दिलेलं जगणं
आयुष्यभर सोबत राहतं.
शार्दुलकडून मिळालेला
आजचा मनसोक्त क्षण,
हर्षदकडून शिकलेलं
काल मागे सोडण्याचं भान…
आणि या दोघांच्या आठवणीतून
एक गोष्ट कायम मनात राहील—
वेळ मिळेल म्हणून थांबू नका,
मनातलं आहे ते आजच जगा;
कारण उद्या भेट होईल की नाही माहीत नाही…
पण आजचा मित्र,
आजचा क्षण,
आणि आजचं हे हसू—
पुन्हा तसंच मिळेलच असं नाही. ❤️
