आई ❤️
आई म्हणजे घरातला
सगळ्यात शांत कोपरा,
जिथे कितीही थकलो तरी
मनाला मिळतो विसावा खरा.
आई म्हणजे सकाळची हाक,
“उठ रे…” म्हणणारा गोड आवाज;
आपण कितीही मोठे झालो,
तरी तिच्यासाठी आपण तेच लहान आज.
आपण पडतो तेव्हा
आईच्या मनाला आधी लागते,
आपण हसतो तेव्हा
तिच्या चेहऱ्यावरचं जग उजळते.
आपल्याला भूक लागलीय की नाही,
हे सांगण्याआधीच तिला कळतं;
आपण “काही नाही” म्हणालो तरी,
आईचं मन सगळं वाचतं.
आपल्या छोट्या छोट्या गरजांसाठी
तिने किती मोठ्या इच्छा सोडल्या,
आपलं आयुष्य घडवताना
तिच्या कितीतरी स्वप्नांना तिने बाजूला ठेवलं.
आपण यशस्वी झालो की
अभिमान तिच्या डोळ्यांत दिसतो,
आणि आपण हरलो की
“काही नाही रे…” म्हणत
तोच हात पुन्हा डोक्यावर फिरतो.
आपण कितीही रागावलो,
कितीही चुकीचं बोललो,
आईचं मन मात्र
आपल्यापासून कधीच दूर जात नाही.
जगात सगळे प्रश्न विचारतात,
“काय मिळवलंस?” “काय कमावलंस?”
आई मात्र एवढंच विचारते,
“बाळा, तू ठीक आहेस ना?”
आपण घरापासून दूर गेलो की
तिची काळजी फोनच्या पलीकडेही जाणवते,
आपण “मी ठीक आहे” म्हणताच
तिच्या मनाला जरा शांतता मिळते.
कधी कधी वाटतं,
आईला आपण खरंच किती ओळखतो?
तिने आपल्यासाठी दिलेल्या आयुष्याचा
हिशोब कधी मांडतो?
तिच्या केसांत आलेलं प्रत्येक पांढरं केस,
कदाचित आपल्या एखाद्या काळजीची खूण असते;
तिच्या चेहऱ्यावरच्या प्रत्येक सुरकुतीत
आपल्यासाठी जगलेल्या वर्षांची गोष्ट असते.
म्हणून आई…
तुझ्यासाठी मोठं काही मागत नाही,
फक्त देवाकडे एवढीच प्रार्थना आहे,
तुझ्या चेहऱ्यावरचं हसू
कधीच कमी होऊ नये.
आम्ही मोठे झालो,
आपापल्या जगात हरवून गेलो,
तरी तुझ्या मायेच्या सावलीत
परत यायचा रस्ता कधी विसरू नये.
कारण…
जग कितीही मोठं झालं,
तरी आईपेक्षा मोठं घर नसतं;
आयुष्य कितीही श्रीमंत झालं,
तरी आईच्या मायेपेक्षा मोठी संपत्ती नसते.
आणि शेवटी…
देवाकडे काही मागायचं असेल,
तर सुख, पैसा, यश काहीही नको…
फक्त एवढंच मागेन—
माझ्या वाट्याला कितीही आयुष्य दे,
पण त्या प्रत्येक आयुष्यात
मला पुन्हा एकदा
तुझाच मुलगा होऊ दे… आई. ❤️
No comments:
Post a Comment