आस्वाद आणि श्वेतल — Part 2 ❤️

आस्वाद आणि श्वेतल — Part 2 ❤️

६ सप्टेंबरची ती भेट,
साधीच होती आमच्यासाठी;
“जा, भेटा आणि बोला जरा,”
एवढीच होती कल्पना मनाशी.

एकमेकांना जाणून घ्या,
थोडं बोला, थोडं हसा;
पुढचं काय ते नंतर ठरवा,
आम्ही म्हटलं—“आधी भेटा जरा!” 😄

पण तुम्ही दोघं भेटलात,
आणि चेहऱ्यावर हसू खुललं;
आम्ही अजून विचारायच्या आधीच,
मनात कुठेतरी काहीतरी जुळलं. ❤️

“काय वाटतंय? आवडला का?”
आम्ही विचारत राहिलो;
पण तुमच्या चेहऱ्यावरच्या आनंदातून,
उत्तर आधीच समजून घेतलं.

नव्वद टक्के गोष्ट ठरली होती,
फक्त दहा टक्के बाकी होतं;
तेवढ्यात श्वेतल म्हणाली—
“तुम्ही सगळे हो म्हणा,
नाहीतर मी नाही म्हणते त्याला!” 😂

मग आम्हीही म्हटलं,
“ठीक आहे, आमचंही हो आहे;
आता जा, त्याला सांगून ये—
तुझ्यासाठी आमचंही हो आहे!”

आमचं वाक्य पूर्ण व्हायच्या आत,
तुझी घाई मात्र सुरू झाली;
क्षणाचाही विचार न करता,
“माझं हो आहे!” सांगून आलीस! 😂❤️

आम्हाला वाटलं—थोडं थांबतील,
दोन दिवस तरी विचार करतील;
पण तुमच्या मनातली गोष्ट,
आधीच झाली होती पक्की! 😄

आणि मग फक्त दोन दिवसांत,
सगळं झालं official;
आमची छोटीशी भेट,
आणि तुमची गोष्ट झाली special! ❤️

कधी कधी आयुष्यात खरंच,
गोष्टी ठरवाव्या लागत नाहीत;
दोन मनं जुळली की मग,
शब्दांचीही गरज उरत नाही.

त्या पहिल्या भेटीची आठवण,
पुन्हा पुन्हा हसू आणेल;
“काय ठरलं?” विचारण्याआधीच,
उत्तर मिळालं होतं—हे आठवेल! 😂❤️

त्या छोट्याशा भेटीतून सुरू झालेली गोष्ट,
आयुष्यभर अशीच फुलत राहो;
प्रेम, विश्वास आणि सोबतीने,
तुमचा प्रत्येक दिवस सुंदर होत राहो. ❤️